Een Maremma is een zelfstandige hond

Wanneer schafte u de eerste Berghond van de Maremmen en Abruzzen aan?

De eerste Maremma, een teefje, kochten wij in september 1993 van een fokker uit Italië.

Waarom koos u voor de Berghond van de Maremmen en Abruzzen?

Voordat wij hier kwamen wonen, woonden wij op een flat in het centrum van Rotterdam. Hier, in Rucphen dus, hadden we eindelijk de ruimte om een hond te nemen, dus we kochten een boek met allerlei rassen er in en we hadden een lijst gemaakt met eigenschappen waaraan de hond moest voldoen; waakhond, goed met kinderen, niet te veel onderhoud qua borstelen, halflang haar, veel buiten kunnen zijn. En uit dat boek hebben we een aantal rassen uitgezocht. Vervolgens zijn we op een aantal tentoonstellingen wezen kijken, en we zijn ook nog bij een fokker geweest. En uiteindelijk is de keuze op de Maremma gevallen, omdat die het meeste aan onze eisen en wensen voldeed.

Welke adviezen geeft u aan iemand die voor de Berghond van de Maremmen en Abruzzen kiest?

Ik zou iedereen adviseren eerst goed over het ras na te denken. Een Maremma is een waakhond, gefokt om schapen te bewaken. Hij heeft een zelfstandig karakter en is eigenwijs. Ze hebben ruimte nodig en vooral leiderschap. In feite heeft natuurlijk iedere hond van ieder ras dat nodig, maar een Maremma zal eerder misbruik maken van de situatie als er geen leiding gegeven wordt en denken: `nou dan doe ik het zelf wel', met alle mogelijke gevolgen van dien.

Welke mensen kunnen beter geen Berghond van de Maremmen en Abruzzen in huis nemen?

Mensen die geen ruimte hebben om een hond ook buiten te kunnen houden en mensen die geen geduld hebben of een hond willen die luistert. Een Maremma luistert niet naar commando's en bevelen. Het is een zelfstandige hond die zelf bepaalt wat hij doet en wanneer. Hij is niet op de baas gericht, maar op zijn omgeving en wat zich daar afspeelt.

Hoe dient een Berghond van de Maremmen en Abruzzen te worden opgevoed?

Consequent. Heel erg consequent en je moet hem leiding geven, anders neemt hij zelf de leiding op zich, met als mogelijk gevolg dat hij bepaalt wie er van het bezoek binnen mag komen, of wie er op de bank mag zitten.

Wanneer ging u met dit ras fokken?

Het eerste nestje is geboren in 1996, dus ruim 10 jaar geleden.

Teef met pups

Eline Jagtenberg ©

Pups van de Maremmen en Abruzzen

Eline Jagtenberg ©

Hoe veel nesten fokt u gemiddeld per jaar?

Maximaal een. In tien jaar tijd heb ik nu zeven nesten gefokt.

Hoe heeft u de fokkerij georganiseerd?

Mijn honden leven niet in kennels of zo. Ze lopen allemaal vrij rond. Ik heb een reu en op dit moment drie teefjes waarmee ik kan fokken. Eén van hen woont niet bij mij, maar bij co-ouders.

In hoeverre legt u de nadruk op het exterieur?

Binnen de Maremma zie je heel veel verschillende types. Eigenlijk kun je zeggen dat iedere Italiaanse fokker zo z'n eigen type heeft. Er zijn echter wel een aantal punten, waarover iedereen het eens is, die belangrijk zijn voor bijvoorbeeld de expressie: amandelvormig oog, conische snuit, kleine, hoogaangezette oren, weinig stop, platte schedel. Het ijsbeerhoofd maakt dat de Maremma duidelijk te onderscheiden moet zijn van de andere witte berghonden. 'Bone' is ook erg belangrijk. De Maremma is een grote, zware hond, zonder plomp te worden. Op die punten probeer ik te letten. Juist omdat er zoveel verschillen zijn, denk ik dat het belangrijk is aandacht aan het correcte type en het exterieur te besteden. Het moeten toch duidelijk Maremma's zijn en geen witte Golden Retrievers of Ierse Setters.

In hoeverre legt u de nadruk op het karakter?

Helaas komen er binnen het ras te veel angstige honden voor. Als waakhond kan de Maremma wat wantrouwend zijn of gereserveerd tegenover vreemden die op zijn territorium komen. Maar tussen angst en wantrouwen zit in mijn ogen een groot verschil. Helaas heeft het niet zo zeer te maken met socialisatie van de fokker. In Italië, bijvoorbeeld, wordt sowieso heel anders omgegaan met honden/puppen. Fokkers daar nemen hun puppen echt niet mee in de auto naar de supermarkt om boodschappen te gaan doen en ze aan allerlei dingen te laten wennen. Toch zie je dat je daar puppen/honden met een goed, evenwichtig karakter hebt. Of juist niet, als je de verkeerde lijn te pakken hebt! Hoe meer en meer ik ermee bezig ben, hoe meer ik ervan overtuigd raak, dat karakter vooral aangeboren, wellicht zelfs erfelijk is. Dat betekent natuurlijk niet, dat een fokker of nieuwe eigenaar een pup niet met allerhande zaken (op positieve wijze) in contact moet laten komen. Maar helaas zie je dat er te veel gefokt is/wordt met honden die geen evenwichtig karakter hebben. In onze drukke samenleving waar de meeste honden als huis- en familiehond leven is een evenwichtig karakter, denk ik, een absolute noodzaak, wil de hond zich staande kunnen houden.

» Volgende pagina