26 december '09 15:00

'Populariteit leidt tot ellende'

Jonge Berghond van de Maremmen of Abruzzen

Eline Jagtenberg ©

Kennel van de week is kennel Parcodaini, waarin Eline Jagtenberg uit Rucphen de Berghond van de Maremmen en Abruzzen fokt. 'Het is in ieder geval absoluut niet mijn bedoeling om de Maremma zodanig "op de kaart te zetten" dat het een populair(der) ras wordt. Populariteit heeft bij veel rassen alleen maar tot ellende geleid; dat zou ik graag vermijden', aldus Eline Jagtenberg. U kunt verder raadplegen: www.maremma.nl

Wat is de betekenis van uw kennelnaam Parcodaini. En waarom koos u voor deze naam?

Parcodaini is een verbastering van het Italiaanse Parco dei Daini, hetgeen hertenpark betekent. Toen wij hier in 1993 kwamen wonen, had het huis 6 jaar leeg gestaan, nadat de vorige eigenaars de verbouwing hadden stilgelegd vanwege onenigheid.

Vóór die tijd toen het nog een (vakantie)huisje was, werden er ook herten gehouden en het terrein/huis stond plaatselijk bekend als 'Het Hertenpark'. Zodoende besloten we om ook onze honden deze naam mee te geven en hebben Parcodaini als kennelnaam aangevraagd.

Kop van de Maremma

Eline Jagtenberg ©

Hoeveel nesten van de Maremma fokte u inmiddels en hoe groot waren deze nesten gemiddeld?

Het eerste nestje was in 1996 en afgelopen zomer (2008) is het 9de nestje geboren. Gemiddeld zaten er iets meer dan 7 pups in een nestje, maar dat komt vooral, omdat de laatste nesten behoorlijk groot waren. De range ligt tussen 2 en 11, dus het kan verkeren.

Twee jonge Maremma's

Eline Jagtenberg ©

Welke twee doelstellingen springen eruit in uw fokbeleid?

Type en gezondheid. Ik vind een Maremma moet als zodanig herkenbaar zijn en niet te verwarren zijn met een Golden Retriever of op een setter lijken. Sowieso komt binnen het ras een grote verscheidenheid voor aan types, zeker ook in Italië. En bij gezondheid reken ik gemakshalve dan ook maar even de geestelijke gezondheid, te weten karakter.

Gelukkig komen binnen de Maremma weinig erfelijke aandoeningen voor, voor zover bekend natuurlijk. Alle honden waar ik mee fok, zijn getest op heupdysplasie. En gelukkig heb ik nog geen puppen gehad die toch last blijken te hebben van de heupen of andere erfelijke aandoeningen.

Moeder met pups

Eline Jagtenberg ©

Welke doelstelling realiseerde u inmiddels en op welke wijze?

Nou, realiseren. Zoals gezegd heb ik nog geen puppen gefokt die later HD bleken te hebben of problemen met de heupen hadden, maar spijtig genoeg worden er maar zeer weinig honden geröntgend.

Dus het is wellicht meer geluk dan wijsheid; bovendien moet je bedenken dat uit twee ouders met goede heupen nooit gegarandeerd kan worden, dat de nakomelingen ook goede heupen hebben. Verder zijn mijn honden nooit extreem angstig of schuw, zoals je ze soms wel tegenkomt, doordat de ouderdieren en zeker de moeder, toch het voorbeeld van de pups, dat niet is.

In hoeverre heeft u zich theoretisch en praktisch geschoold als fokker?

Twee jaar geleden heb ik KK1 examen gedaan en ik ben dit jaar geslaagd voor het KK2 examen. Dus nu op naar de E&B. Verder heb ik enkele jaren geleden een opleiding tot dierenartsassistente gevolgd en ben ik gediplomeerd paraveterinair, hoewel niet als zodanig werkzaam.

Maremma in de tuin

Eline Jagtenberg ©

Verkoopt u hoofdzakelijk pups in Nederland of is er ook regelmatig vraag uit het buitenland? Hoe komen de contacten over de grens tot stand?

Af en toe krijg ik wel aanvragen uit het buitenland, hoofdzakelijk via mijn website. Maar meestal is dat op een moment dat ik geen pupjes heb en dan willen mensen vaak toch niet zo lang wachten.

Bovendien ligt het voor buitenlanders toch meer voor de hand om in Italië te informeren; daar is de keuze gewoon veel groter en daar zijn altijd wel pups die op korte termijn beschikbaar komen. Dus de meeste pups blijven in Nederland of eventueel België en met hen heb ik dus ook nog regelmatig contact.

In welk geval weigert u de verkoop van een pup?

Aan mensen op een flat en ik heb ook eens een pup geweigerd aan mensen die een reutje wilden en net een vijf maanden oud reutje hadden. Het leek mij verstandiger om eerst hun andere pupje op te voeden en er dan pas een nieuwe pup bij te nemen.

Maremma

Eline Jagtenberg ©

Op welke wijze selecteert u een goede reu? Geeft de rasvereniging daarin ondersteuning?

In de eerste plaats moet de reu goed rastypisch zijn en hij moet me uiteraard ook aanspreken. En een Italiaanse reu moet bij voorkeur geröntgend zijn. Ik probeer zoveel mogelijk informatie over de reu te vinden qua nakomelingen en hoe hij vererft.

En ik probeer ook zeker een aantal van zijn voorouders te kennen, zodat ik een idee heb wat ik kan verwachten qua karakter en uiterlijk. Dus ik ga regelmatig naar Italië en combineer vakantie met shows c.q. clubmatches en bezoek aan fokkers om een beeld te krijgen wat er rondloopt. Ik fotografeer zoveel mogelijk honden, zodat ik later kan terugzoeken hoe ze eruit zagen.

En 'gelukkig' zijn de aantallen Maremma's ook in Italië niet zo groot, dus je komt toch steeds dezelfde honden tegen.Onze rasvereniging telt 14 verschillende rassen, die allemaal nogal zeldzaam zijn.

Dus de vereniging zou misschien wel willen, maar het is praktisch gezien nogal onhaalbaar om van zoveel rassen een goed beeld te hebben van de beschikbare populatie, want dan praat je over heel Europa, misschien ook nog wel Amerika, want in Nederland ben je snel klaar.

Fokkers moeten zich dus zeer zeker zelf verdiepen in hun ras en in de lijnen en types en dergelijke, maar waar het kan zal de vereniging zeker ondersteunen.

Maremma Lotje

Eline Jagtenberg ©

Durft u zich te omschrijven als een ambitieuze fokker? Op welke wijze is dat merkbaar?

Tja, wat is ambitieus? Ik zou graag een mooie Maremma fokken die zich in de ring kan meten met de Italianen, of die hier in Nederland eens in de erering geplaatst wordt.

Het is in ieder geval absoluut niet mijn bedoeling om de Maremma zodanig 'op de kaart te zetten' dat het een populair(der) ras wordt. Populariteit heeft bij veel rassen alleen maar tot ellende geleid; dat zou ik graag vermijden.

Wat zijn uw toekomstplannen met kennel Parcodaini?

Eigenlijk niet anders dan wat ik de afgelopen jaren heb gedaan: af en toe eens een nestje fokken met gezonde en rastypische honden in de hoop dat er gezonde en mooie honden uit voortkomen, die een lang en gelukkig leven mogen leiden bij mensen die het ras op waarde weten te schatten.